De afgelopen maanden ben ik bewust gaan vertragen. In dat vertragen ontstond een beweging: van geleefd worden naar voluit leven. Ik mocht terugkijken op vijfentwintig jaar in het onderwijs, op alles wat het me heeft gebracht én op wat ik mocht loslaten.
Niet om achter me te laten, maar om, net als bladeren en zaden in de herfst, de aarde in te zakken. Om daar te mogen rijpen tot iets nieuws.
Ik was veel buiten. Leven met de natuur, meebewegen met haar ritme. Minder doen wat ‘hoort’, meer voelen wat klopt in het moment. Ik schreef ideeën op en legde ze weer weg. Liet ze rusten, bijschaven, groeien tot het voelde: nu is het goed.
Ik ben ook gaan creëren op een andere manier: beeldhouwen. Elk beeld vertelde me een verhaal, op een laag waar woorden niet altijd komen.
In dat alles groeide één groot vertrouwen: het leven wijst me de weg die ik te gaan heb.
De weg van docent naar coach. Van werken voor grote organisaties naar zelfstandig werken. Omdat ik voel dat ik ben uitgegroeid tot een krachtige vrouw die weet wat haar taak is: jongeren en hun omgeving begeleiden om weer te worden wie zij werkelijk zijn. Voorbij de maskers, de rollen en het ‘moeten’.
Want als je alles wat je hebt gepresteerd even mag loslaten… wie ben je dan? Welke waarden blijven dan staan?
De afgelopen tijd heb ik mijn woorden gevonden. De rust gevoeld. De contouren van mijn nieuwe praktijk zien ontstaan. Nu is het tijd om verder te bouwen. Een praktijk waarin ik jongeren, gezinnen en de mensen om hen heen mag begeleiden met dezelfde zachtheid, waarheid en nieuwsgierigheid die mij de afgelopen jaren hebben gevormd.
Ik kijk ernaar uit om jullie mee te nemen op dit pad dat steeds helderder wordt.
✨ Dankbaar. Aangeraakt. Klaar om te groeien én anderen te laten groeien.
