Dit gedicht is geschreven door een leerling die ik begeleidde toen ik nog in het onderwijs werkte:
Ik hoor en volg alle gesprekken om mij heen.
Wil ook graag overal op reageren.
Roep door de klas,
Word gecorrigeerd.
En niet voor de eerste keer,
Maar helaas alweer.
Ik kan er niets aan doen, ik moet reageren.
Het lukt me niet om dat niet te doen.
Zelfs met pillen overkomt het me nog.
Maar ik probeer het toch…
Alleen zien ze mijn harde werken niet,
Alweer een verwijdering tot mijn verdriet.
Ik hoor ze wel denken,
Ik zie ze wel praten.
Daar heb je hem weer,
Komt de les weer verstoren.
Waarom doen ze zo tegen mij?
Al die negativiteit maakt me echt niet blij.
Zien ze dan niet dat ik er ook last van heb?
Het kost me zoveel energie me zo opstandig te gedragen.
Ik kan dit masker bijna niet meer dragen.
Zoveel pijn en verdriet….
Ik voel mijn weggedrukte tranen komen,
Zo mogen ze mij niet zien, maar de tranen blijven stromen….
Gelukkig ziet een enkele docent wel wie ik ben,
Zij heeft het zelden met mij over mijn gedrag.
Maar vraagt; hoe was je dag?
We hebben het over van alles, met soms een traan en vaak een lach.
Met haar kan en wil ik wel praten,
Zij is één van de weinigen die ik durf toe te laten.
Zij ziet mijn verlangen, angsten en onzekerheden.
Ziet dat ik al zo lang heb gestreden.
ij haar kan ik van mijzelf laten zien wat ik wil.
Tijdens onze gesprekken zijn we regelmatig stil.
Want zij luistert echt. Stelt vragen,
zonder over mijn gedrag te klagen.
Ze laat mij nadenken over wat ik graag wil,
Zonder het op te leggen, dat is het verschil.
Naar het MBO na mijn examen.
Hier wil ik me niet meer voor mijzelf hoeven schamen.
Dit masker hoef ik dan hopelijk niet meer te dragen.
Ze moeten mij met mijn enthousiasme maar verdragen.
Want ik mag zijn wie ik ben!
