Er wordt veel van je gevraagd.
Niet alleen op school, maar ook daarbuiten.
Je moet presteren, keuzes maken, plannen, jezelf laten zien. En het liefst ook al weten wie je bent, wat je wilt worden en waar je goed in bent. Misschien hoor je die vragen al jaren: Wat wil je later worden? Waar ben jij goed in?
Alsof je nu al een richting moet kiezen, terwijl je eigenlijk nog volop aan het ontdekken bent.
Wat opvallend is: de vraag “Wie ben jij?” wordt niet zo vaak écht gesteld.
En als hij al gesteld wordt, gaat het vaak over wat je doet, hoe je presteert, welke cijfers je haalt of welke opleiding je gaat kiezen.
Maar wie ben jij… als dat allemaal even wegvalt?
Als je niet hoeft te presteren. Als je niet hoeft te weten waar je naartoe gaat.
Dat is een vraag waar veel jongeren mee worstelen, zeker in de puberteit. Misschien voel jij die vraag wel vanbinnen, maar is er weinig ruimte om hem hardop te onderzoeken. De gesprekken gaan vaak over later, over doelen en verwachtingen, en veel minder over hoe het nu eigenlijk met je gaat.
Het is logisch als je het antwoord nog niet hebt.
Je bént aan het ontdekken. En dat kan voelen als twijfel, vermoeidheid en onrust. Soms misschien zelfs als je je verloren of alleen voelt, terwijl je omringd bent door mensen.
Ik ontmoet veel jongeren die denken dat er iets mis is met hen, omdat ze het nog niet weten. Omdat ze geen duidelijk verhaal hebben. Omdat ze zich aanpassen om erbij te horen, of zich juist terugtrekken omdat het te veel wordt. Misschien vergelijk je jezelf met anderen die lijken te weten wie ze zijn, die hun mening klaar hebben en hun toekomst al scherp zien.
Maar ontwikkelen is geen rechte lijn.
Weten wie je bent is geen startpunt, het is een proces. Een beweging. Iets wat zich vaak langzaam vormt, in stukjes, door ervaringen, door vallen en weer opstaan. En die beweging stopt niet, je ontwikkelt je je hele leven en verandert onderweg steeds opnieuw.
Wat je misschien nu het meest nodig hebt, is niet nóg een vraag waar je een antwoord op moet geven, maar ruimte.
Ruimte om te voelen wat er in je leeft.
Om te twijfelen zonder dat dat een probleem is.
Om te ontdekken wat bij je past en wat niet, zonder dat je daar meteen iets van hoeft te vinden.
Je bent niet minder waard omdat je zoekende bent.
Je loopt niet achter omdat je nog geen label hebt voor wie je bent of wilt worden. Je bent onderweg. En onderweg zijn hoort bij deze fase van je leven.
Wanneer je je veilig voelt, wanneer er geen druk is om iets te moeten worden, ontstaat er vaak vanzelf beweging. Dan groeit er vertrouwen. En vanuit dat vertrouwen kan langzaam duidelijk worden wat voor jou klopt, wat niet, en wie jij aan het worden bent.
En tot die tijd en ook daarna, ben je al goed genoeg.
Precies zoals je nu bent.
Misschien is dat genoeg om vandaag bij stil te staan.
Als je hier verder over na wilt denken, kun je jezelf deze vraag meegeven; niet om haar nu al te beantwoorden, maar om haar met je mee te dragen:
Wie ben ik, los van wat ik moet, presteer of laat zien aan de buitenwereld?
