Misschien betrap je jezelf er weleens op dat je dit denkt. Aan het einde van de dag of juist ’s morgens nog voordat iedereen de deur uit is en de sfeer weer volledig omgeslagen is.
Ik ben zo moe van de strijd.
De strijd om je zoon uit zijn bed te krijgen om op tijd op school te komen. Waarbij je al drie keer naar boven gelopen bent, de deur opent en hij nog steeds onder de dekens ligt alsof er niets aan de hand is.
De strijd om die telefoon. “Leg hem nou even weg.”
“Ja, zo…” Maar dat ‘zo’ duurt eindeloos.
De strijd om huiswerk. Jij die vraagt, herinnert, misschien zelfs aandringt… en je dochter die zegt: “Ik doe het straks wel.”
De strijd aan tafel. Over het eten. Over sfeer. Over dat ene kleine ding dat ineens groot wordt.
De strijd over grenzen. Hoe laat iemand thuis moet zijn, wat wel en niet mag en hoe snel een gesprek kan veranderen in een discussie…. Of zelfs in ruzie.
Soms zit het niet eens in grote dingen. Maar in het gevoel dat je de hele dag aan het duwen bent.
Alsof jij degene bent die alles gaande moet houden. Die moet zorgen, bewaken, begrenzen… en ondertussen ook nog probeert het gezellig te houden.
En ergens onderweg, merk je dat jouw batterij leeg raakt en niet meer oplaadt. Niet alleen fysiek, maar ook vanbinnen. Moe van het herhalen, moe van het praten dat niet lijkt binnen te komen. Moe van het gevoel dat wat je ook doet, het niet echt helpt.
Misschien herken je ook dat moment waarop je anders reageert dan je zou willen. Dat je korter wordt of feller of juist stilvalt.
En dat je daarna denkt: zo wil ik het eigenlijk helemaal niet doen. Wat maakt deze strijd zo uitputtend? Is het alleen wat er gebeurt… of ook wat het bij je oproept?
Het gevoel dat je de grip verliest? De zorg of je kind wel de juiste keuzes maakt? Of misschien het verlangen naar hoe het ooit was, toen het allemaal vanzelf leek te gaan?
Soms lijkt het alsof jullie recht tegenover elkaar staan. Jij die iets probeert te begeleiden. Je puber die zich afzet, terugtrekt of er dwars doorheen beweegt.
Maar wat als die strijd niet alleen gaat over gedrag? Wat als er onder die botsingen iets anders meespeelt? Een puber die ruimte zoekt. Die wil voelen dat hij of zij zelf kan kiezen. Ook als dat gaat met vallen en opstaan. En daar tegenover jij als ouder die probeert vast te houden wat belangrijk voelt. Omdat je ziet wat er op het spel staat.
Dan is die strijd misschien minder zwart-wit dan het lijkt. Misschien zijn jullie allebei ergens hard aan het werk. Allebei op jullie eigen manier.
En toch…
blijft dat gevoel van moe zijn, omdat je verlangt naar iets anders. Naar rust, naar contact dat vanzelf gaat en naar momenten waarop je elkaar weer even vindt, zonder gedoe.
Misschien zit de eerste stap niet in het oplossen van de strijd. Maar in even stilstaan bij jezelf. Bij hoe moe je eigenlijk bent en wat jij op dit moment nodig hebt. Want hoe zou het zijn… als niet elk moment een strijd hoeft te worden? Als er af en toe iets mag blijven liggen of anders mag gaan dan je had bedacht?
Niet omdat het je niet uitmaakt, maar omdat je voelt dat het ook anders kanen mag.
En misschien… ontstaat er juist in die kleine verschuivingen weer wat ruimte. Ruimte voor echt contact, ook al is het maar heel even.
