Soms zit de schoonheid die we zoeken al die tijd verborgen, wachtend tot we het laagje voor laagje durven onthullen.
Het lijkt misschien een vreemde combinatie, maar voor mij hebben beeldhouwen en coachen veel met elkaar gemeen.
Wanneer ik een ruwe steen in mijn handen krijg, is het eerste wat ik doe: voelen. Voelen wat deze steen bij mij oproept, hem goed observeren en de mooiste stukken ervan ontdekken. Pas daarna begin ik te werken. Wat ik precies ga maken, weet ik nooit van tevoren. Het beeld zit al in de steen verborgen; mijn taak is het langzaam te onthullen. Laagje voor laagje haal ik weg wat het verbergt, tot de schoonheid die erin verscholen ligt, zichtbaar wordt.
Bij coaching gaat het net zo. Wanneer ik een nieuwe jongere ontmoet, observeer ik aandachtig, maar vooral ook wat er bij mijzelf gebeurt. Ik luister niet alleen naar woorden, maar naar de taal van het lichaam, de subtiele signalen, en wat er tussen de regels door verteld wordt.
Langzaam maar zeker ontdekken de jongeren wie ze werkelijk zijn en welke maskers ze zijn gaan dragen. Die maskers dienden ooit als bescherming, maar wanneer ze een gewoonte worden, kunnen ze een last worden. Door te herkennen wat deze maskers zijn, en ze voorzichtig los te laten, komt de ware schoonheid van de jongere naar voren. In dat proces zie ik vaak dat niet alleen innerlijke rust en zelfvertrouwen groeien, maar dat ook allerlei problemen die eerder overweldigend leken, op hun plek vallen.
Beeldhouwen en coachen zijn voor mij beide een kunst van onthullen. Een langzaam, aandachtig proces waarin niets hoeft te worden toegevoegd. Alleen dat wat niet meer dient, mag voorzichtig worden losgelaten.
Laag voor laag komt tevoorschijn wat er altijd al was. Soms in stilte, soms aarzelend, soms met een diepe zucht van herkenning. Niet omdat het gemaakt wordt, maar omdat het ruimte krijgt.
En misschien begint het precies daar.
Bij het durven vertragen. Bij het luisteren naar wat zich van binnenuit wil laten zien.
Bij het vertrouwen dat de schoonheid niet gezocht hoeft te worden, ze was er altijd al.
